වේදනාවෙන් නොබෙල් සම්මානයත්, ආදරයෙන් ජීවිතයත් දිනූ කවියා
ස්ටොක්හෝම්, 1923- ස්ටොක්හෝම් නුවර ශීත සෘතුවේ අහස අළු පැහැයෙන් බරව තිබුණි. ස්වීඩන් ඇකඩමියේ අතිවිශාල ශාලාව රන්වන් ආලෝකයෙන් සහ උත්කෘෂ්ට සංගීතයෙන් පිරී ඉතිරී ගියේය. සභාවේ සිටි පිරිස නොඉවසිල්ලෙන් බලා සිටියේ අයර්ලන්තයේ ප්රථම නොබෙල් සාහිත්ය ත්යාගලාභියා ලෙස ඉතිහාසයට එක්වන මිනිසා දෙසය. විලියම් බට්ලර් යේට්ස්, තේජාන්විත පෙනුමකින් යුත්, සුදු කොණ්ඩය කැපී පෙනෙන, උස් මිනිසෙකි. ඔහු වේදිකාවට ගොඩවන විට මුළු ශාලාවම අත්පොළසන් නාදයෙන් දෝංකාර දුන්නේය. ඇකඩමියේ සභාපතිවරයා යේට්ස්ගේ කවි ගැන පවසමින් සිටියේය: "ඔහුගේ ආනුභාව සම්පන්න කවිය, සමස්ත ජාතියක ආත්මයට ප්රකාශනයක් ලබා දෙයි. එය ප්රේමය, අද්භූතවාදය සහ අයර්ලන්තයේ පැරණි ජනප්රවාද මනාව මුසු කළ අපූර්ව නිර්මාණයකි." යේට්ස් රන් පදක්කම අතට ගනිද්දී ඔහුගේ මුහුණේ ඇත්තේ සිනහවක් නොව, ගැඹුරු කල්පනාවක මුසු වූ බරැති පෙනුමකි. සභාවේ සිටි කිසිවෙකුත් නොදන්නා සත්යයක් ඔහුගේ සිතේ තිබුණි. මෙම සම්මානයට පාත්ර වූ ඔහුගේ ශ්රේෂ්ඨතම කාව්යයන්ගෙන් බහුතරයක්, ඇත්ත වශයෙන්ම ප්රේමය පිළිබඳ කවි නොවීය. ඒවා වසර තිහකට අධික කාලයක් තිස්සේ ඔහුව ප්රතික්ෂේප කළ නමුත් ඔහු උමතුවෙන් මෙන් ආදර...