මුවර්ස් ක්‍රොසින් හි අබිරහස: 1925 ටෙක්සාස්

 ඉතිහාසය සමහර විට අතිශය සුන්දර මතකයන් ඉතිරි කරයි. තවත් සමහර විටෙක එය කාලයේ වැලි තලාවෙන් වැසී ගිය බිහිසුණු රහස් සහ අසම්පූර්ණ යුක්තිය පිළිබඳ කතන්දර ශේෂ කරයි. 1898 වසරේදී ලබාගත් එක් පවුලේ සේයාරුවක් අදටත් ඔස්ටින් ඉතිහාස මධ්‍යස්ථානයේ දැකගත හැකිය. එහි සිටින චාල්ස් එංග්ලර් සහ ඔහුගේ බිරිඳ ඉතා සාමකාමී පෙනුමක් ගත්තද, ඔවුන්ගේ ඉරණම ලියැවී තිබුණේ බිහිසුණු මරණයකිනි.

මෙය 1925 වසරේ ටෙක්සාස් ප්‍රාන්තයම කම්පා කළ, අදටත් විසඳී නැති "එංග්ලර් පවුලේ ඝාතනය" පිළිබඳ සත්‍ය කතාවයි.

නිහඬ ගොවිපළේ අඳුරු සැන්දෑව

1920 දශකයේ මැද භාගය වන විට ඔස්ටින් නගරයේ ගිනිකොනදිග දෙසින් පිහිටි මුවර්ස් ක්‍රොසින් (Moore’s Crossing) ප්‍රදේශය ඉතා නිහඬ, ගොවිතැනින් දිවි ගෙවන මිනිසුන්ගෙන් පිරුණු පෙදෙසක් විය. චාල්ස් එංග්ලර් යනු එහි ගෞරවනීය ගොවියෙකි. ඔහු සහ ඔහුගේ බිරිඳ ආදරයෙන් හදා වඩා ගත් එමා (Emma) ඔවුන්ගේ මුළු ලෝකයම විය. එමා යනු ඒ වන විට විවාහ වීමට සුදුසු වයසේ පසු වූ, රූමත් තරුණියකි.

1925 අගෝස්තු මස මුල් සතියේ එක් රාත්‍රියක මුළු ප්‍රදේශයම නිහඬව තිබියදී, එංග්ලර් නිවස තුළ බිහිසුණු නාටකයක් රඟ දැක්වුණි. කිසිවෙකුත් බලාපොරොත්තු නොවූ මොහොතක ක්‍රියාත්මක වූ ඝාතකයා; චාල්ස්, ඔහුගේ බිරිඳ සහ තරුණ එමා යන තිදෙනාම වෙඩි තබා ඝාතනය කළේය. පසුදා උදෑසන අවදි වූ මුවර්ස් ක්‍රොසින් වැසියන්ට අසන්නට ලැබුණේ අදහාගත නොහැකි පුවතකි. ඒ වන තෙක් කිසිදු සතුරෙකු නැතැයි සැලකූ මේ අහිංසක පවුල තම නිවස තුළම ලේ විලක් මැද වැතිර සිටියහ.

ඔස්ටින් නුවර හෙල්ලූ අවමංගල්‍යය

ඝාතනයෙන් පසු දිනවල ඔස්ටින් නගරය පුරා පැවතියේ මළානික සහ බියකරු ස්වභාවයකි. Austin American-Statesman පුවත්පතේ වාර්තාවලට අනුව, මියගිය තිදෙනාගේ අවමංගල්‍ය උත්සවය සඳහා දහස් සංඛ්‍යාත ජනකායක් රැස් වූහ. මිනිසුන් තුළ පැවතියේ දැඩි කුතුහලයක් සහ "ඊළඟට කවුද?" යන බියයි.

පොලිසියට කිසිදු හෝඩුවාවක් සොයාගත නොහැකි විය. ගොවිපළේ දේපළ කොල්ලකා නොතිබීම නිසා මෙය හුදු මංකොල්ලයක් නොවන බව තහවුරු විය. එසේනම් මෙතරම් වෛරයකින් මුළු පවුලම විනාශ කළේ කවුද?

"මළ සිරුරු පරීක්ෂණය": මනෝවිද්‍යාත්මක උගුලක්

එකල පොලිස් විමර්ශන අද මෙන් දියුණු නොවූ බැවින් ඔවුන් අනුමනය කළේ අමුතුම ක්‍රමයකි. සැකපිට අත්අඩංගුවට ගත් පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු, මියගිය එංග්ලර් පවුලේ දේහයන් තැන්පත් කර තිබූ ස්ථානයට රහසින් ගෙන යන ලදී. එවකට පැවති විශ්වාසය වූයේ, ඝාතකයා මියගිය අයගේ දේහය දෙස බලන විට ඔහුගේ මුහුණේ ඇතිවන වෙනස්කම් හෝ තැතිගැන්ම තුළින් වරදකරු හඳුනාගත හැකි බවයි.

සැකකරුවන්ව මෘත දේහයන් ඉදිරියට තල්ලු කරමින් පොලිසිය ඔවුන්ගේ ප්‍රතිචාර නිරීක්ෂණය කළේය. "ඔබ මැරුවේ මොවුන්ව නේද?" පරීක්ෂකවරු ගිගිරූහ. නමුත් මෙම 'ශෝකජනක පරීක්ෂණයෙන්' කිසිදු ප්‍රතිඵලයක් ලැබුණේ නැත. සැකකරුවන් නිහඬව සිටි අතර, ඔවුන්ගේ මුහුණෙන් කිසිදු වරදකාරී හැඟීමක් පළ නොවීය. ඉන් එක් අයෙකු වූයේ එමාගේ පෙම්වතා ලෙස ප්‍රකටව සිටි විලී ගීස් (Willie Giese) ය.

විලී ගීස්: පෙම්වතාද? ඝාතකයාද?

විලී ගීස් කෙරෙහි පොලිසියේ දැඩි සැකයක් පැවතුණි. ඔහු එමා සමඟ විවාහ වීමට කැමැත්තෙන් සිටි අයෙකි. නමුත් එංග්ලර් යුවළ මෙම සම්බන්ධයට කැමැත්තක් දක්වා නොතිබූ බව කියැවේ. ඝාතනය සිදුවූ දින ඔහුට වෙනත් ස්ථානයක සිටි බවට (Alibi) සාක්ෂි තිබූ බැවින්, ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නොමැතිව ඔහු නිදහස් විය. නඩුව වසර දෙකක් තිස්සේ දූවිලි වදිමින් පොලිස් ලිොගොනුවලට සීමා විය.

1927: විද්‍යාවේ පැමිණීම සහ සොහොන් ගැබ විවෘත කිරීම

නඩුව යටපත් වී තිබියදී 1927 දී ටෙක්සාස් ආණ්ඩුකාර ඩෑන් මූඩි මැදිහත් විය. ඔහු අපරාධ විද්‍යාවේ නව සොයාගැනීම් කෙරෙහි විශ්වාසය තැබූ අයෙකි. ඒ අනුව, මියගිය එංග්ලර් මහත්මියගේ සිරුරේ රැඳී තිබූ උණ්ඩය නැවත ලබා ගැනීමට දේහය ගොඩගැනීමට (Exhumation) අවසර දෙන ලදී.

මෙම උණ්ඩය පරීක්ෂා කිරීම සඳහා එවකට ඇමරිකාවේ සිටි දක්ෂතම තුවක්කු සහ පතොරම් විශේෂඥයා වූ කැල්වින් ගොඩාර්ඩ් (Calvin Goddard) කැඳවනු ලැබීය. ඔහු 'බැලස්ටික්ස්' (Ballistics) හෙවත් වෙඩි උණ්ඩ විද්‍යාවේ පියා ලෙස සැලකේ. අන්වීක්ෂීය පරීක්ෂණවලින් පසු ගොඩාර්ඩ් ප්‍රකාශ කළේ, මරණයට හේතු වූ උණ්ඩයේ ඇති සලකුණු විලී ගීස් සතුව තිබූ තුවක්කුවට ඉතා නිවැරදිව ගැලපෙන බවයි.

මෙය එකල විප්ලවීය සොයාගැනීමක් විය. තුවක්කුවකින් උණ්ඩයක් නිකුත් වන විට එහි ඉතිරි වන සලකුණු මිනිසෙකුගේ ඇඟිලි සලකුණු වැනිම බව විද්‍යාත්මකව ඔප්පු කිරීමට ඔහු සමත් විය.

අධිකරණයේ අර්බුදය: තාක්ෂණය පරාජය වූ මොහොත

විලී ගීස්ව නැවත අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරන ලදී. විද්‍යාඥ කැල්වින් ගොඩාර්ඩ් සාක්ෂි කූඩුවට නැග තමන්ගේ සොයාගැනීම් ඉතා පැහැදිලිව විස්තර කළේය. නමුත් 1920 දශකයේ සිටි සාමාන්‍ය ජනතාවගෙන් සැදුම්ලත් ජූරි සභාවට මෙය "මැජික්" එකක් වැනි විය.

"යම් ලෝහ කැබැල්ලක ඇති ඉරි කීපයක් දෙස බලා මෙය තුවක්කුවෙන්ම ආ එකක් කියා කියන්නේ කොහොමද?" විත්තියේ නීතිඥයන් ප්‍රශ්න කළහ. එකල මිනිසුන් ඇසින් දුටු සාක්ෂි මිස, අන්වීක්ෂයකින් පෙනෙන විද්‍යාත්මක සාක්ෂි විශ්වාස කිරීමට සූදානම්ව සිටියේ නැත. අවසානයේදී, ගොඩාර්ඩ්ගේ විද්‍යාත්මක සාක්ෂිය බැහැර කරමින්, ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නොමැති බව පවසා මහා ජූරිය විලී ගීස්ට එරෙහිව නඩු පැවරීම ප්‍රතික්ෂේප කළේය.

අසම්පූර්ණ යුක්තිය සහ අමතක නොවන මතකය

විලී ගීස් නිදහස් මිනිසෙකු ලෙස අධිකරණයෙන් පිටතට ගියද, එංග්ලර් පවුලේ ඝාතනයට විසඳුමක් ලැබුණේ නැත. එම ඝාතනයට සැබවින්ම වගකිව යුත්තේ ඔහුද? නැතිනම් ඉතිහාසයට වසන් වූ වෙනත් අයෙකුද? යන්න අදටත් රහසකි.

මුවර්ස් ක්‍රොසින් හි ගොවිපළ අද වන විට ඔස්ටින්-බර්ග්ස්ට්‍රෝම් ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපළ අසල කොන්ක්‍රීට් වනාන්තරයකට යට වී ඇත. එහෙත් 1898 දී ගත් ඒ පැරණි ඡායාරූපය දෙස බලන විට, තවමත් යුක්තිය ඉල්ලා සිටින නිහඬ දෑස් යුගලක් අපට පෙනේ.

මෙම නඩුව ඇමරිකානු අපරාධ විද්‍යා ඉතිහාසයේ වැදගත් සන්ධිස්ථානයක් වන්නේ, එය බැලස්ටික් තාක්ෂණය අධිකරණයක් හමුවට ඉදිරිපත් කළ මුල්ම අවස්ථාවන්ගෙන් එකක් වූ බැවිනි. තාක්ෂණය දියුණු වුවද, යුක්තිය ඉටු කිරීම සඳහා මිනිස් මනස සූදානම් විය යුතු බවට මෙම කතාව කදිම නිදසුනකි.