හිම මිදුණු වීදියක ලියවුණු අසමසම මාතෘ ප්‍රේමය

1905 ජනවාරි 28 වන දින, නිව්යෝර්ක් නගරය සුදු පැහැති හිමෙන් වැසී තිබුණද, එම සුදෝ සුදු හිම තට්ටුව යට සැඟවී තිබුණේ දහස් ගණන් සංක්‍රමණිකයන්ගේ සුසුම් සහ වේදනාවන්ය. 20 හැවිරිදි සොෆියා, මැන්හැටන්හි වීදි කෙළවරක ගල් ගැසී සිටගෙන සිටියාය. ඇගේ දෑත් අතර සිටි මාස හයක ඇන්ටෝනියෝ බසිලිකෝ පුතු, දැඩි සීතල දරාගත නොහැකිව කෙඳිරිගාමින් සිටියේය. සොෆියාගේ වැරහැලි ගිය සායෙහි එල්ලී සිටි තුන් හැවිරිදි මරියා, තම මවගේ උණුසුම සොයමින් වෙව්ලමින් සිටියාය.

එම මොහොතේ සොෆියාගේ දෑස්වල තිබුණේ හිස් බවකි. නමුත් ඒ හිස් බව පිටුපසින් ගිනිකන්දක් සේ දැවෙන අතීතයක වේදනාව සැඟවී තිබුණි.

මීට මාස අටකට පෙර, සොෆියා සිසිලියේ සිට ඇමරිකාව බලා යාත්‍රා කළේ තම සැමියා වූ ජියාකොමෝ සමඟ අලුත් ජීවිතයක් ඇරඹීමේ උදාර බලාපොරොත්තුවෙනි. ඇය එනවිට අටමස් ගැබිනියකි. තම කුසෙහි වැඩෙන දරුවාට වඩා හොඳ අනාගතයක් ලබා දීම ඔවුන්ගේ එකම සිහිනය විය. නමුත් දෛවය ඇයට එරෙහිව කුරිරු විය.

ඇය නිව්යෝර්ක් වරායට ළඟා වූ දිනයේම ඇයට ලැබුණේ මරණයේ පණිවිඩයකි. ජියාකොමෝ, උසැති ගොඩනැගිල්ලක පලංචියකින් ඇද වැටී එසැනින් මියගොස් තිබුණි. "තවත් එක් අසරණ සංක්‍රමණිකයෙක්" ලෙස සලකා ඔහු සේවය කළ ආයතනය කිසිදු වන්දියක් ගෙවීම ප්‍රතික්ෂේප කර තිබුණි. තමා ආදරය කළ මිනිසා නැති, කිසිවෙකු හඳුනන්නේ නැති, භාෂාව පවා නොදන්නා අතිවිශාල නගරයක සොෆියා තනි විය.

තම පවුලෙන් කොන් වී, සියල්ල අහිමිව සිටි ඇය ඉදිරියේ තිබුණේ මාවත් දෙකකි. එකක්, නැවත සිසිලියට ගොස් දණින් වැටී සමාව ඉල්ලීමයි. අනෙක, ජියාකොමෝ දුටු සිහිනය වෙනුවෙන් මේ අලුත් ලොව සමඟ සටන් කිරීමයි. ඇය තේරුවේ සටනයි.

ඇගේ පළමු සටන ආරම්භ වූයේ එලිස් අයිලන්ඩ්හි (Ellis Island) හුදෙකලා කාමරයකය. සහයට කිසිකෙනෙකු නොමැතිව, රජයේ නිලධාරීන්ගේ රළු බැල්ම යටතේ ඇය ඇන්ටෝනියෝව මෙලොවට බිහි කළාය. ඉන්පසුව ඇය එළියට පැමිණියේ අතේ තිබූ ඩොලර් දාහතක මුදලක් සහ දරුවන් දෙදෙනෙකු සමඟිනි.

සොෆියා ඇඳුම් මැසීමේ කම්හලක දිනකට පැය දහහතරක් වැඩ කළාය. සතියකට ලැබුණේ ඩොලර් තුනක් පමණි. ඇගේ ඇඟිලි තුඩු ඉඳිකටු වලට ඇනී ලේ ගලද්දීත්, ඇය වැඩ කළේ තම දරුවන් පොෂණය කිරීමටය. නමුත් දරුවන් ලෙඩ වූ විට නිවාඩු ගැනීම නිසා ඇයට එම රැකියාවත් අහිමි විය. ඇය අනුන්ගේ ගෙවල් වල මෙහෙකාරකම් කලාය, කුලී වැඩ කළාය. නමුත් නිව්යෝර්ක්හි දරුණු ශීතල ඇයට දරාගත නොහැකි විය. ගෙවල් කුලිය ගෙවා ගැනීමට නොහැකිව ඇය පාරට වැටුණි.

ජනවාරි 27 වනදා, ධනවත් පෙනුමක් ඇති පැටර්සන් මහත්මිය සොෆියා අසලට පැමිණියාය. ඇය සොෆියාගේ තත්වය දැක ඉතාමත් ආකර්ෂණීය නමුත් මරණීය යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළාය.

"මට දරුවන් නැහැ. මම ඔයාගේ පුතාව හදාගන්නම්. මම ඔහුට හොඳම අධ්‍යාපනය, සැප පහසු ජීවිතයක් දෙනවා. ඔහු කවදාවත් බඩගින්නේ තියන්නෙ නැහැ. මම ඔයාට දැන්ම ඩොලර් දෙසියයක් දෙනවා. ඒකෙන් ඔයාට මරියාව බලාගන්න පුළුවන්. අම්මව සිසිලියෙන් මෙහාට ගෙන්නගන්න පුළුවන්. කරන්න තියෙන්නේ මේ කඩදාසියට අත්සන් කරන එක විතරයි."

පැටර්සන් මහත්මිය රන් කාසි පෙන්වද්දී සොෆියා තම ඇස් දෙක පියා ගත්තාය. ඩොලර් දෙසියයක්! එය ඒ කාලයේ අතිවිශාල මුදලකි. එම මුදලින් ඇයට මරියාව සැපවත් ජීවිතයක් දිය හැකිය. නමුත් එහි මිල වූයේ තම ලෙයින් උපන් පුතාව සදහටම අහිමි කර ගැනීමයි. තමා මව බව ඔහු කිසිදා දැන නොගත යුතුය. ඇය ඔහුට කවුදැයි ඔහු කිසිදා දැන නොගත යුතුය.

ජනවාරි 28 වනදා, සොෆියා එම වීදි කොනෙහි පැය දෙකක් ගල් ගැසී සිටියාය. හිම පතනය වේගවත් විය. මරියාගේ දෑත් නිල් පැහැ වී තිබුණි. ඇන්ටෝනියෝගේ හැඬීම පවා සීතල නිසා දුර්වල වෙමින් පැවතුණි. ඇය තම පුතාගේ මුහුණ දෙස බැලුවාය. ඔහුට ජියාකොමෝගේ දෑස් තිබුණි.

ඇයට ඇසුණේ තම tenement නිවසේ සිටි අනෙක් මව්වරුන්ගේ විලාපයයි. ඔවුන් තම දරුවන් ධනවතුන්ට විකුණා, දැන් රාත්‍රියට හීනෙන් බිය වී කෑගසන අයුරු ඇයට මතක් විය. "මම මගේ දරුවාගේ ජීවිතය විකුණලා, මගේ ජීවිතය රැකගන්නද?" සොෆියා තමාගෙන්ම අසා ගත්තාය.

එම හෝරා දෙක අවසානයේ සොෆියා එක් තීරණයක් ගත්තාය. ඇය පැටර්සන් මහත්මිය ඉදිරියට ගොස්, ඇගේ දෑස් දෙස කෙලින් බලා හිස දෙපසට වැනුවාය. "මම මගේ දරුවා විකුණන්නේ නැහැ," ඇය ඉතාලි බසින් මිමිණුවාය. ඇයට ඉංග්‍රීසි නොතේරුණද, ආදරයේ භාෂාව විශ්වීය විය.

ඇය ඒ ඩොලර් දෙසියය ප්‍රතික්ෂේප කර, තම දරුවන් දෙදෙනා බදාගෙන හිම කුණාටුව මැදින් ඇවිද ගියාය. ඇය ඇදුනේ මරණය දෙසට විය හැකිය, නමුත් ඇය තේරුවේ "අම්මා" යන නාමයයි.

ඔවුන් මියගියේ  නැත. සෛෆියා ඉන්පසු වසර ගණනාවක් නොකා නොබී වැඩ කළාය. නරක් වූ කෑම කමින්, අනුන්ගේ ඉඳුල් සෝදමින් ඇය තම දරුවන් දෙදෙනා උස් මහත් කළාය. ඇන්ටෝනියෝ තම මවගේ දෑත්වල තිබූ කරගැට දෙස බලා හැදී වැඩුණේය. තම මව තමා වෙනුවෙන් ප්‍රතික්ෂේප කළ ධනය ගැන ඔහු දැනගත්තේය.

වසර ගණනාවකට පසු, ඇන්ටෝනියෝ බසිලිකෝ නිව්යෝර්ක්හි කීර්තිමත් වෛද්‍යවරයෙකු බවට පත් විය. ඔහු තම සායනයට පැමිණෙන දුප්පත් රෝගීන්ගෙන් කිසිදා මුදල් අය කළේ නැත. මන්ද, ඔහුගේ ජීවිතය මිල කර තිබුණේ රන් කාසි වලින් නොව, හිම මිදුණු වීදියක තම මව වැගිරවූ කඳුළු වලිනි.

1963 වසරේදී සොෆියා අවසන් හුස්ම හෙළන විට, ඇය වටා ඇගේ දරුවන්, මුණුබුරන් සහ මී මුණුබුරන් පනස් දෙනෙකු පමණ සිටියහ. ඔවුන් සියල්ලන්ම මෙලොව සිටියේ එදා ඒ විසි හැවිරිදි වැන්දඹු මව ගත් එඩිතර තීරණය නිසාය.

සොෆියා දෙස බලන අයෙකුට පෙනෙන්නේ අසරණ ගැහැණියක් නොවේ; මුළු ලෝකයේම ධනයට වඩා තම දරුවා වටිනා බව ලොවට පෙන්වූ අසමසම වීරවරියකි.

ලේඛක සටහන:

සොෆියාගේ කතාව අපට කියා දෙන්නේ ජීවිතයේ දුෂ්කරම අවස්ථාවලදී පවා අප ගන්නා නිවැරදි තීරණ, පරම්පරා ගණනාවක ඉරණම වෙනස් කරන බවයි. ආදරය යනු හුදෙක් හැඟීමක් නොව, එය අතිශය දුෂ්කර කැපකිරීමකි.